Sınır koymanın küçük cümleleri

"Umarım bugün biraz daha iyi gider. Sizi anlıyorum."

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Bu cümleleri yazmak gerçekten kolay değil, bazen sorumluluklarımıza hakim olmak zor. "Dün deneyimimi paylaştım, bugün başımı kaldırıyorum."

Ben de bu cümleleri yazmakta zorlandım. Suçluluk duygusuyla boğuşuyorum.

Ben de zor zamanda buradayım, siz de buradasınız. Bizim cümleler hep birlikteyiz.

Benim gibi, zor zamanlarımı paylaşıyorsun. "Kendimi kaptırmamışız, bu bir başlangıç."

Yazılan cümleler sizinki gibi yorucu değil. Sizinle birlikte bu sorumluluğu paylaşmak isterdim.

Denemek istediğim cümleler: Bu görev benim bir parçası, ama ben ona etki edemiyorum. Bizi anlayarak, benden uzak kalmaya çalışıyorum.

Ben de sık sık bunları düşünürüm. "Bugün cebelleşirim", "Bundan kurtulurum", "İyileşirim" gibi cümleleri yazdım ama hatırlıyorum ki hep yanımda kalmıyorlar.

Ben de bu duygu içindayım. Ben de "Bu görev benim sorumluluğum değil" derken, sıklıkla duyduğum cümlelerden biri.

Yazmak bana rahatlatıyor ama bazı günler hâlâ zorluyorum. Kaçış yollara başvuruyorum, sessizlik en güvenilir uyanıklığım.

Zorlu görevlerinizi atlamanıza yardımcı olmak için buradayız, sorumluluklarınıza sahip çıkın.