Düğün, mülakat, tanıdık ortam

"Benim için sosyal anksiyete ve yalnızlık en büyük zorluklar. Yazınca kendimi biraz daha hafif hissediyorum, ancak bunun sürekliliği konusunda soru işaretleri var."

Kalabalıklar beni en çok yoruyor. Yazınca biraz boğazımı açıyor, sinirlerimi yumuşatıyor.

Sosyal anksiyete beni en çok toplumda bulunmak, insanlarla etkileşim içerken yoruyor. Yazınca hafifliyor, diğer kimselerin birilerini anlayıp desteklemesi beni bir şekilde rahatlatıyor.

Sosyal anlar içinde en çok zorlanıyorum. Yazınca renkli bir kaplumbağa gibi hafifliyorum.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Sabahları, ayrılmak zorunda kalıncaya kadar sosyal medyada kalmak beni yoruyor. Yazınca hafifliyor, çünkü benimle benzer deneyimleri yaşayanlar benimle birlikte soluksuz kalmıyorlar.

Benden önce gelenlerin hikayeleri bana hafifletiyor. Onların hikayelerini duymak bana bir nevi destek oluyor.

Bu karanlık günlerde birilerine yazmak elimdeki ufak bir ışık oluyor.

Yazınca hafifliyorum. Bazen kalabalıkta boğuluyor hissediyorum, gece üzerimde kalması da zor.

Bana kalırsa en yorucu sosyal anl sabah uyanma anı ve sabah işten eve dönüş. Yazınca biraz olsun hafifliyorum.

Yazmak beni rahatlatıyor, anlattıklarımı gören birini bulmak da hep umudumun bir parçası.

Sosyal anksiyete beni her gün yoruyor, yazınca biraz hafifliyor ama hepimiz bunun farkında değiliz, ancak bu platform bana destek olmanın huzurunu veriyor.