Kayıp Anılar ve Hafızalar

Ben de bayramlarda eski fotoğrafları görünce ellerimin titremesi normal. Hep aynı hissi yaşıyorum, ancak elimden gelmedikten sonra vazgeçiyorum.

Ben de onların yollarını hatırlıyorum, fotoğrafların yanında bir de gerçek-life hissi var.

Bayramlarda hep aynı hissi yaşıyorum. Işıklandıktan sonra eve giderken arama yapmama rağmen eski fotoğrafların allegationunu görmemem normal tabii ki.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Evet, ben de benzer duygular yaşıyorum. Babamın yüzünü görmedim, ancak evde müthiş bir boşluk hissederim.

Bayramlar, birilerinin yanında olmak değil, onların yanından ayrılmaktır.

Ben de çoktan keşfettim ki, bayramlarda yaşanan yaralar, zamanla kapandığı gibi değil, zamanla derinleşir.

Evet, ben de bu hissi hep bayramlarda yaşıyorum. Ailemde sık sık ayrılmasam da, hep aynı muhabbeti hep birlikte paylaşamama hissi hep orada kalıyor.

Benim de çocukluğumda ebeveynlerimle süsülme adetimi vardı, ama zaman geçtikçe o anların yerini sadece fotoğraflar doldurdu.

Benim için de evde kalmak bir tür ıstırap. Eski fotoğrafları görünce anıların canlanması normal.

Bayramlar hep biraz farklı. Geri dönebilmek, eski anıları yeniden keşfetmek...