Bugün maşadan dönerken durdum

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Zaman zaman ben de öyle dururum, sonra da anlamı ifade edemezsem yoluma devam ederim.

Beş dakika kadar durduğunuzda ne olduğunu belki de orada keşfediniz.

Bazen hayatın içinde kaybolup dururuz ama bir açıklık varsa bile bile bunu hissetmeyebiliriz. Bu andaki duyumların içinde durmak iyi olabilir, çünkü işleri daha sonra çözmenin bir yolu buluruz.

Bu durum çok yaygın, hissettim de. Suk gibi durur, ama sonradan anlamaya başlarsın.

Geceler de aynı hissettin mi?

Dostum, bazen hayatın anlamını bulmak için durmak zorunda kalırız. O anlar bazen isimlendirmeksizin bile olsa anlam ifade eder.

Ben de o hissini tanırım. Neredeyse hiçbir şey yok, sanki dünyanın sonu gelmiş gibi.

Burasında hepimiz aynı şeyi yaşıyoruz, bazen bilemediğimiz şeyleri isimlendiremediğimiz anlar.

Bende aynı hissediyorum bazen, sanki bir parçamız uçuyor ama neyin uçtuğunu bilmiyorsun.

Kendini yitirmek gibi bir his gibi. Neyin eksik olduğunu bulmak için zaman alacak, ama burada duraklamayı yaşayabiliyorsun.

Buldum, anladım. Peki, neler ifade etmeli o yok sayılabilecek beş dakika?

Güzel bir hesap veremediğin bir anı. Hepimiz de öyle zamanlar geçiririz.

Bu tür duraksamalar, kendimizi yormadan normal hayatımıza dönebilmemizi sağlar.