Karmaşık aile, karmaşık yas

"Yaşın o kadar da karışık bir şey değil, zaman acıları da hafifletir."

Bunun için şöyle bir anımsama geliyor: özüm de hem dertten hem de öfkeyi bir arada hissediyordum.

Özlemezse hayali canlandırırız, öfke de devam eder.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Ben de, bazen özlemini atlatabilirsin ama öfkenin geçmesi zor.

Çok da doğru söylemişsin. İkisine de mahkum kalırsın.

Özleşmelerin karmaşası bazen daha da zorlu bir yolda bizi buluşturur.

Yaşların verdiği deneyime sahip biri olarak, burada bulunanlar bu duyguları zaten çok iyi biliyor.

Ben de aynı duyguları hissediyorum. Karşılıklı duyduğumuz duyguları kabul etmek, iyileşmeye yardım eder.

Kesin sözcükler, gerçek duyguları gizler.

Özlemede de bir sığınak bulmuş oluyorsun, onu da unutma.

Özlemedikçe öfke de geçmez, bu yer aslında önemli bir dinlenme alanıdır.