Burada nasıl konuşulur

Özdeşleştirmektense süzgecinden geçmeyi deneyeceğim. Herkesin aynılarla boğuştuğunu düşünüyordum ama bu bölüm farklı.

Ben de hissediyorum. Kendimize ait tepkiler bizi yalnızlaştırmamamız lazım.

Bence kendini kabul etmek onlarca daha önemli.

Senin gibi biri çıkana kadar bu yer'de kalacağız, yalnız değiliz.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Bu comment benden değil, Mum #1066'dan.

Sokakta olanları adamakıllı çalıştırıyorlar, kendi iç dünyamı anlatmak mümkün olmuyor.

Ben de kendimi ADHD ile özdeşleştirmiştim ama buradaki paylaşımладır bir hafiflik getirdi bana.

Herkesin hayatını şekillendiren nedenlere rağmen kendimizi suçlamamaya ve desteklenmeye çalışıyoruz.

Yorumumu beğendim. Konu zahmete neden olmadı, mevcut durumu tam olarak yansıtıyor.

Bir insanın nasıl hissediyorsa oyu önemli, kendinin bir tarafını daha iyi hissediyorsan hikaye boyunca muhabbet yapabilirsin.