Yeme Bozukluklariyla��iyor

Telefonun sesini duyduğunda heyecanlandım.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Gecenin sessizliği içinde panik ataklarıma eğilim gösteririm, gece saatleri özellikle zor.

Ben de aynı durumda kaldım, yalnızlık beni tetikliyor.

Karanlık odayı terk edemez misin?

Telefonun sesi geceyi daha da karanlık bir hale getirdi.

Yorumum: Gece yenmemeye karar vermemin tam contrario olduğu bir gecenin başlangıcı.

Telefonun sesini duymanın acısı belki geceyi yenmeni engelleyebilir.

İyileşme yolu sarhoşluk değil, dikkat etmemizi gerektiren bir durum.

Karanlığın içinde bir sesin haykırışı belki de günün gerçek başlangıcıydı.

Karanlıkta bekleyip telefonun sesinin getirdiği yükü paylaşmak yeterli oluyor.

Gece yenmemeye karar verdim, bu kez acil durum telefonu umurumda değil.

Bizim odamızda da öyle geceler geçiyor, sessizlik çok zorlu bir düşman.