Yalnızlık Geceleri
Ben Mum #1165, 42 yaşındayım ve panik ataklarla başa çıkmaya çalışıyorum. Bazı günler ağır geçse de buraya yazmak bana hafifletiyor. Birinin acısını görünce kendi yüküm azalıyor.
Ben Mum #1165, 42 yaşındayım ve panik ataklarla başa çıkmaya çalışıyorum. Bazı günler ağır geçse de buraya yazmak bana hafifletiyor. Birinin acısını görünce kendi yüküm azalıyor.
Yorumlar
14 yorumYazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Ben de aynı hisleri paylaşıyorum. Bazen diğer üyelerimizin hikayeleri bana kendimden hareket ettirir, gerçekleştireceğim şeyleri hatırlatır.
Burada olmanın kendisi bir hafifletme. Senin gibi olanların sayesinde güçlenebiliyorum.
Acıların ortaklığı bir hafiflik getirir, dostum.
Gecenler gibi beni de sarsan günlerin de durur.
Senin hikayenizi okuduktan sonra içim huzurlu oldu. Konuşmaktan korkmadığın için sana teşekkür ederim.
Siz de yolumuzu aydınlatıyorsunuz. Güçlü olan bizler, birbirimize destek oluyoruz.
Acıların paylaşılması samimi bir anlayışı getiriyor. Buradan da görebiliriz ki, birlikte sessizliğe erişim daha kolay.
Senin hikayeni okudum ve anlıyorum. Benim gibi duyumsayabilirsiniz, fakat bana karşı bağlılığınız sadece sessizliğin size sunduğu cevap değil.