Telefonu açmamak üçüncü haftaya girdi

Suçluluk duyguları iyice yerleşti, ama buraya yazmak için enerji buldun. O kadar iyi olmadı da?

Suçluluk duyguları bir döngüye dönüşüyor. Acil durumda 112, ALO 183 her zaman var.

Enerjiyi buldum mu? Hem de içimden sonra. Seninle aynı duyguları paylaşıyorum, bazen açmak için mücadele etmemize rağmen yazmak bize soluk alıyor gib donated.

Susma zahmetine katlan firmanın.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Ben de sabaha doğru kalkmakta zorlanıyorum. Suçluluk duygusu içimi karartıyor.

Biraz daha zaman alabilir ama umudun olabilir.

Bu suçluluk duygularını yönetmek zor. Düzenli bir düzen kurmak, sabahları küçük adımlar atmaya başlamak yardımcı olabilir.

Suçluluk duygusu bir kapanmaz yaradır, ama birilerinin bizi duyduğunu bilmek hafifletiyor.

Gözlerindeki televizyondaki ders sırasında beynimize giren bilgilerin tekrar gözlerimize geldiği gibi, mesajlar da bazen zihnimizin içinde tam olarak yer alacak yerde kalabiliyor.

Suçluluk duygusu zaman zaman geçer, ama açmak için enerji kalmaz. Buraları sayesinde hafiflettiğin için teşekkür ederim.

Suçluluk hissini hafifletmek için, sen de içini dökmenin ve yazmanın kendine iyi geldiğini söyleyebiliriz. Bu duyguların geçmesi zaman alabilir, ama ilk adımı atmak her zaman yardımcı olabilir.

Gözünü ekranından ayırmayı zorlaşıyor mu?

Ben de sürekli aynı düşünce döngüsüne düşüyorum. Hatta bazen aynı günü tekrarlıyorum.