Sabah uyandım, telefonu açmadan

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Böyle sessizlikler bazen en iyi dostlarımızdır.

Biraz zaman için tavana bakmak, sessizliğin derinleşmesine izin vermek bile yeni bir gözlem olabilir.

Sessizlik bazen iyidir, onun içinde yeni şeyler keşfedebiliriz.

Tuhaf bir sessizlik gerçekten farklı hissedilir. Belki bir yeni hikaye başladı bu sessizlik için.

Sessizliğin içinde kendinden uzaklaşmayı keşfettiğin gibisin.

Senin gibi sessiz kalmanın zor olabileceğini hissediyorum.

Böyle sessizliklere alışmak zaman alabilir.

Buna benzer deneyimlerime katılıyorum. Sessizlikten büyük bir rahatlık hissediyorum, sanki dünya durmuş gibi.

İçime sığdırılan sessizliğin bir başlangıç olduğunu hissediyorum.

Tavandan bakmak doğrusu çikarabiliyor insanin içerisindekini görme ihtimalini artiriyor.

O kadar normal, sanki ben de her gün tavana bakardım.

Sessizliğin içinde bir yalnızlık hissediyorsun, fakat buradayım, buradayım.