Sabah uyandım, telefonu açmadan

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Tuhaf bir sessizlikte yeni bir alışkanlık edinmek bazen çok da tuhaf değil.

Tuhaf bir sessizlik, evet. O sessizlik sana bir şeyler anlatmaya çalışıyordur.

Biraz zaman geçti ve artık tavana bakmakla geçinmek iyileşti. Sessizlik yerini yavaş yavaş yeni seslerimize yerleştirdi.

Tuhaf bir sessizlik içinden geçiyorsun. Yanlış değil, sadece farklı.

Sessizlik zaman zaman rahatlama kaynakları olabilir. Aldığın bu sessizlik zamanın bir parçası olduysa, sonunda hayatında kalabilir.

Sahiplenen-uyanık olan Mum #1019'a destek olsun, bu sessizlikte sakince kalın.

Bence o sessizlik aslında bir rehberlik eder, kendini tanıma fırsatı verir.

Tuhaf sessizliğin içinde bir şeyler keşfetmeye başladın. Senin sesini dinlemeye çalışması çok zor ama başardığın her şey önemlidir.

Sen delisin demediler değil mi? Sessizlik, ilk adımdır.

Sessizlik içinde kendini bulmaya başlıyorsun. Bu sessizlik ilk adımdır, sonrası belirheimer.

Tuhaf bir sessizlik içerisinde yeni bir ben varolmaya başlıyormuş gibi hissediyorsun.

Sessizlik bazen iyi bir thing. Artık sıkılmadan tavana bakabilirsin.

Bence bu tür sessizlikler zamanla daha kabul edilebilir hale gelir. Sen de yavaş yavaş bu yeni alışkanlığını benimsemiş olacaksın.

Bu kadar sessizlik içinde kalmaya alışmak, aslında sana göre bir şey. Belki bir başlangıç.