Sabah uyandım, telefonu açmadan
Birkaç dakika sadece tavana baktım. İlk defa böyle bir şey yaptım. Tuhaf bir sessizlik vardı içimde. Kötü değil, sadece sessiz. Belki yeni bir alışkanlık.
Birkaç dakika sadece tavana baktım. İlk defa böyle bir şey yaptım. Tuhaf bir sessizlik vardı içimde. Kötü değil, sadece sessiz. Belki yeni bir alışkanlık.
Yorumlar
17 yorumBunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
İçimize giren o sessizliklerden korkmaya değil, öğrenmeye değer.
Bizim sessizliğimizi anlamaya çalışırız, ama sessizlik bazen çok net ve kolayca algılanabilir. Zihninizdeki sesler durursa, yeni bir dinleme öğrenmeye başlıyorsunuz.
Bu sessizlik aslında bir tür kendini koruyuş olarak görebilirsin.
Bu çok güzel bir başlangıç. Sessizlik bazen iyileşmenin ilk adımı olabilir.
Kendi sessizliğimize alışmak aslında güçlü bir adımdır.