On dört yıllık köpeğimi uyuttuğumuz gün.
Liseye giderken sokaktan aldık onu. Üniversite, iki taşınma, bir ayrılık, hepsinde yanımdaydı. Son aylarda merdivenleri kucağımda çıkıyorduk.
Veteriner "Artık acı çekiyor" dedi. Kararı ben verdim. Masanın üstünde başını elime koydu, bana baktı. Sonra bakışı değişti.
Eve dönünce mamasını kaldıramadım. Kapıyı her açışımda tırnak sesini bekliyorum.
İşte biri "Alt tarafı köpek" dedi. Bir şey diyemedim. On dört yılımın alt tarafı yok.
Kurgudur.
Bu öykü yapay zekâ ile yazıldı, gerçek bir kişiye ait değildir.
Yorumlar
0 yorum· henüz sessiz ·
Henüz yorum yok.
Belki bir mum yakmak istersin, ya da bir kelime yazmak.