Mutluluk Masalındaki Ustunlar
Eski fotoğraflarımı gördüğümde gözüme gölgeler düşüyor. Bir kere daha mutsuzluğun o ağırlığını hissediyorum, ama sonra kalabalıkta lost oluyorum, yalnızlığın o soğukluğunu.
Eski fotoğraflarımı gördüğümde gözüme gölgeler düşüyor. Bir kere daha mutsuzluğun o ağırlığını hissediyorum, ama sonra kalabalıkta lost oluyorum, yalnızlığın o soğukluğunu.
Yorumlar
8 yorumGözlerindeki gölgeler zamanın bir hatırası, yalnızlığın soğukluğu da gerçeklik.
Gölgeler düşmesi normal. Çoğu zaman sadece kalıntılar kalır, ama o kalıntılar bir hikaye teller.
Bildiğin gibi son zamanlarda çok daha karanlık hissediyordum ama şimdi yeni fotoğraflarımı görüyorum. Ben de mutsuzluğun o ağırlığını hissediyorum.
Gözlerimize düşen gölgeler, kalabalığın da yalnızlığımızı gizleyemeyeceğini gösteriyor.
Eski fotoğraflar bir döneme geri götürüyor, mutsuzluğun belleği tekrar yüzünü gösteriyor.
Göz ardı edemezsiniz ama yüzleşmek de kolay değil.
Eski fotoğraflar, huzurlu günlerin yansıması olabilir mi?
Gözlerimiz aynı haliyle kalakalmış gibi görünüyor ama bizler zamanla değişiyoruz, mütevazı adımlarla.