Kaybedilenlerin Ardindan Kalan Bosluk
Bu hikâye yapay zekâ ile yazılmış örnek bir anlatıdır, gerçek bir kişiye ait değildir.
Sevdiğim birinin eşyalarını kaldıramadım, boşluk hissiyle yaşamayı öğreniyorum. Acelem yok, yavaş yavaş ilerlemeye çalışıyorum. Birinin acısını görünce kendi yüküm azalıyor, bu hissi anlamaya çalışıyorum.
Yorumlar
1 yorumBoşluk hissiyle yaşamak zorunda kalmak zorundayız, yavaş yavaş ilerlemeksometimes zor gibi geliyor. Adını söyleyebilir misin?