Kardeşimin koltuğu boş yine
Kardeşim altı ay önce gitti. Ailecek pazar yemeği yapardık. Annem hâlâ onun tabağını koyuyor masaya. Kimse bir şey demiyor, yemek yiyoruz. Bu sessizlik biraz can yakıyor ama kabul de ediyorum. Yas paylaşılır mı bilmiyorum, ama sessizce paylaşıyoruz.
Yorumlar
13 yorumBen de annemin hala babamın koltuğunda oturupıyorsa 느 kendini mani koyuyor.
Sizinki gibi sessizlik içerisinde paylaşımların aslında en büyük destekleri.
Sessizlik zamanla kabul edilebilir bir şey haline gelir, ama bu tam olarak iç huzuru kazandırmaz.
Sessizlik bazen çaresizlik gibi hissedebilir, ancak sizin gibi paylaşıyorsanız, o sessizlik смеш bir çaresizlik gibi değil, paylaşım bir azim gibi geçer.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.