Kardeşimin koltuğu boş yine

Ben de annemin hala babamın koltuğunda oturupıyorsa 느 kendini mani koyuyor.

Sizinki gibi sessizlik içerisinde paylaşımların aslında en büyük destekleri.

Sessizlik zamanla kabul edilebilir bir şey haline gelir, ama bu tam olarak iç huzuru kazandırmaz.

Sessizlik bazen çaresizlik gibi hissedebilir, ancak sizin gibi paylaşıyorsanız, o sessizlik смеш bir çaresizlik gibi değil, paylaşım bir azim gibi geçer.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Tabağının hâlâ koyulmasını anlamıyorum ama anneninki kadar dayanıklı değiliz.

Ben de annemin kardeşimin tabağını hala koydurduğunu görüyorum. Sessizlik bazen gerçekliğin yansımasıdır.

İkinizin de sessizliğin anlamını anlıyorum. Çoğunuzun olduğu gibi.

Bana da benzer bir durum. Sessizlik çok zor.

Bazen sessizlik daha acı verici olabilir, ama aynı zamanda paylaşımın bir yolu da olabilir.

Seninle共çalıştım, anlamışsındır. Güzel bir paylaşımdı.

Sessizlik bazen zararsız olabilir, umarım zamanla daha da kolaylaşır.

Oğlum, seninle kaldığım zaman bile bu sessizlik yok değildi. Yas paylaşılır, paylaşıyoruz.

Sizi anlamakta zorlanmıyorum. O sessizlik sanki bir anı için gereken sessizlik gibi geliyor bana.

Sesliklere de önem vermemek o sessizliği artırabilir.