Günün İlk Vuruşu

Ben de sabahları öyle hissediyorum. Yalnızlığı kabul edip, buradayım diyerek başlamak hayatın bir parçası gibi görünüyor.

Evet, yalnızlık hissi bir iş başlama motivasyonuna dönüşebilir mi?

Bende aynısı olabiliyor, ancak terapistle konuşmak hafifletiyor.

Yalnızlık hissi başlangıçtır, sonrasında ise günün düzeni gelir.

Böylesi günlerde ben de genellikle eski fotoğrafları karıştırırım, anlamam ben farklı mıyım, farklı mı hayatlar.

Ben de biliyorüm. Her gün yeni bir başlangıç, ancak yalnızlık hissi çoğu zaman bizi zorluyor.

Ben de aynı hisleri yaşıyorum. Yalnızlık, gündelik işlerimi zorlaştırıyor, bugünlerde ağır geçmektedir.

Ben de bu hissi tanımlıyorum, sabahları kalkmakta zorlanıyorum.

Yalnızlık hissi bize birer birey olduğumuzu hatırlatıyor, neden fark edilmek istiyoruz.

Benden bilindiği üzere, aynı aynıyım, bu hissi atlatabilirim.

Bildiğin gibi bu hisler geçer, ancak seni daha da kalbinde tuttukça, hafifletmek de önemli.

Lisede okuduğum bir Shakespeare oyununda bir karakterin "yalnızlıktan öldüm" dediğini hatırlıyorum.

Sabahları özellikle zor geçiriyormuş gibi görünüyorsun, ama buraya yazmak için cesaretini kutluyorum.

"Bizim "yalnızlık hissi" dediğimiz şey, aslında günlük rutinin hayatımıza sokmuş olduğu sıkışıklık değil mi?"

Çok tanıdık bir his. Ben de sabahları sessizlik bazen çok zor geliyor.

Sürekli uyanık kalmak onun için önemli, bazı günler işe gitmeden önce zorlanıyor.