Günlük Yaşamın Eksikliği
Günlerdir bu odayı ablukaya aldım. Eksiklik hissimi her an daha da güçlü hissediliyor. Sesin yok, gözlerin yok, saçların yok... Nafile bir yas tutuyorum, kimseye söyleyemiyorum.
Günlerdir bu odayı ablukaya aldım. Eksiklik hissimi her an daha da güçlü hissediliyor. Sesin yok, gözlerin yok, saçların yok... Nafile bir yas tutuyorum, kimseye söyleyemiyorum.
Yorumlar
19 yorum"Ablukalar içinde kalmanın da bir yansıması var sanki. Yoklukların içinde yas tutmak, kendisiyle hesaplaşmak aynı şeyi ifade ediyor galiba."
Buldum, kendi yüküm azalıyor herkeste.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Üzüntü ve yalnızlık güçlü bir karışım. Aklında olanı ifade etmek için buradayım.
Bence burada acele etmek yerine sessizce durmak daha doğru. Yanında durmaya hazırım.
Bana kalırsa, yas tutmana gerek yok, sadece yanında duruyorum. Bir eksiklikle yaşamayı öğreniyorsun, ancak yalnız değilsin.
Benden de kimsenin kaybedilen birini vardır, sesimi, gözlerimi, saçlarımı hep yüreğimde hissederim.
Bu yalnızlık hissini anlayabiliyorum. Yalnızlık ne yazık ki bir gerçekliktir, ama yanında durabiliriz.
Bize de yakınız. Seslerimizi duymasalar da hissediyoruz.
Ben de hissediyorum, ben de nafile yas tutuyorum.
Yas tutar gibi davranmak değil, aslında bir miktar öğreniyorsun. Eksiklikleri gördüğün her yeni yüzün sana bir başkasını hatırlatmasıdır.