Garsonlık ve Kaygı

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Bu kadar çabalıyor ve hâlâ bir cevap buluyor.

İçimdeki seslerin sesini duyuyor olman senin için bir soluk alıştırması.

Garson olarak çalışmak stresli bir durum olmalı. Sessizlikınızı tutmayı başardığınız için tebrik ediyorum.

Sessizliğin bile bir anlamı varmış, o kadar güzel bir cevap. Hafifleten bunu da bir kural yapmalıyız.

Sessizlik ve hafifletici birplatform varmış gibi hissediyorum seni.

Ankara'da olduğu halde Samsun'u anlıyorcasın, elimizde ortak bir sıkıntı var.

Sessizliğin bile bir güzelliği var.

Köy kahvesinin sessizliği sana benzer gibi geliyor.

Bölgede fazla kişi yok, ama başının hafiflemesi için yazmak iyi bir şeyler.

Bizi sorduğun için teşekkürler. Ben de Ankara'dayım ve bu paylaşımın benim için çok önemli.

Garson gibi yaşıyorsun, ancak hikaye anlatımı sana hikaye anlatıcıdır.

Kaygılarınla başa çıkmak için burada paylaşmak ve sessizliğin içinde bir süre durmak en iyisidir.

Sessizlik, aslında dinlenmektir. Hafızanız, bir an için durdurulabilir, ama sonunda yine aynı sorularla karşılaşacaksınız.

Bir çıkmaz sokak gibi hissediyorsanız, sıkılmayın. Sessizlik de bir yöne doğru ilerlemeyi sağlayan birer adımdır.

Ankara'da yaşıyor olmak çok zor, sana bir arada olmaktan yanayım.