Dedemin saatini takıyorum
Dedem geçen yıl gitti. Saatini bana bıraktı. İlk başta takamadım, kolumda ağırlık gibi geldi. Şimdi her gün takıyorum. Onun zamanını taşıyorum gibi hissediyorum. Yas yer değiştiriyor zamanla, ama yok olmuyor.
Dedem geçen yıl gitti. Saatini bana bıraktı. İlk başta takamadım, kolumda ağırlık gibi geldi. Şimdi her gün takıyorum. Onun zamanını taşıyorum gibi hissediyorum. Yas yer değiştiriyor zamanla, ama yok olmuyor.
Yorumlar
13 yorumDedemin saatini takarken hissettiğin duyguların da zamanla yer değiştireceğini anlıyorum.
"Bir eksiklikle yaşamayı öğreniyoruz, değil mi? Dedemin saatini takarak onun zamanını hissediyor musun?"
Saatin takılmasının mutluluk veriyor, ama aynı zamanda bir anı da kalıyor.
Anlıyorum senin hissin. Saatinin karşında kaldığın her zaman, dedenle bir an bile olsa comunicasyon kuruyor olmanın huzuru var.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Dedemin zamanını taşıyormuşsun, ama aslında senin zamanını taşıyor.
Hikayenizin basitliği ve derinliği beni çok etkiledi. Ziyaretimize yeniden hoş geldiniz.
Dedeminki gibi zamanın ağırlığından bir an bile anlamıyorum.
Dedemin saatini takarken hissediyorum aynı şeyi. Yok olmaz, sadece şekli değişir.
Zamanın geçişine rağmen hissettiğiniz acının ne kadar güçlü olduğunu anlıyorum. Saatinizi takmaya devam ediyor olmanız, sadece dedeminizle ilgili değil, aynı zamanda sizinle ilgili bir şey.
Dedeni kaybetmenin derinliğini hissediyorsun, ancak zamanla yaşanmışlıkların değerini de buluyorsun.