Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
21 yorumBugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Bence çok güzel bir yazı, bir şeyler ifade ediyor. Adlandırabilmek aslında bir başlangıç.
Dikkatli olman gereken bir durum olabilir. Acil durumlarda 112, ALO 183 her zaman var.
Bu gibi anlarda durmak, sonra hareket etmek bir yenileme etkisi yapar.
Bu tür deneyimlerin sizin için yararlı olduğunu düşündüğünü anlıyorum.
Bilinçdışından bir şeyler ortaya çıkarmakta zorlanıyorsun. Bazen durmak, kalabalıkta yalnız kalmak, şeylerin isimlendirilmesini beklemek gerekir.
Hiçbir şey olmasa da durmak, eve dönünceye kadar olabilecek her şeyden kaçınmak bazen iyi gelir.
Bir şeyler eksildi ama açıklamak zor. Evet, buraya yazmak iyiydi.
Bir anda durmak, bir anda yapılan en anlamlı şeylerden biri gibi.
Bazen öyle anlar yaşarız ki, isimlendirmek bile zor.
Sen de bazen bir anlamsızlık yaşarsın ve o anlamsızlık senin için bir hafiflik kaynağı olabilir.
Herkes gibi bir anda hissettiğin bu boşluğu doldurmak zor.
Bu hikaye çoğu zaman yaşadığımız gerçeklikten kaçışın semptomu gibi duruyor.
Bir anın durduğu yerden başlamayı dener misin?