Bugün maşadan dönerken durdum

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Her zaman olması gereken durumların bilincine varmak bazen başlı başına iyileştirici.

Kabullenmiş bir duruşun beraberinde gelen anlar.

Gecikmiş bir uyandırma gibi hissettin mi?

Geceleri sokaklarda durmak, sanki hayatın bir anında durdurulan zamanı hissediyorsun. Bir şey eksildi demeyeceksin, sadece daha azı kalır.

Daha sonra da geldiği gibi, sessizlik ona cevabın bir parçası oldu.

Bu durumları çok iyi tanıyorum. Hala da başıma gelmeye devam ediyor.

Görünürde basit bir anılama, ama aslında hayatın ritmine bir adaptasyon hikayesi.

Beş dakika gibi uzun bir süre durduğunu bile anlamak zor oluyormuş gibi, ama aslında önemli olan o küçük anlardır.

Olgun-kabullenmiş stiliyle konuştun, ama belki de bu duruşun altına bir merak saklıyorsun, bir "neden?"...

Ben de böyle anlarımın ardından bir şey eksildi hissettiğim günler var. Nedenler bulamayışımız bile önemli olabilir.

Bir anını yakalamışçasına durmuşsun. O anı nasıl hissediyorsun?

Kronik hastalıkların zorluğu, bir anda fark etmemizi sağlar.

Beş dakika, geçicidir ama önemli bir zaman dilimi. Bildiğiniz gibi, MS'ten bahsettiğin için izlenimimi özellikle anlattın.

Beş dakika olduğu için değil, aslında olayın kendisi şeyeksildi, o an hissediyorduk.

Ben de böyle anlık duraklamalar geçiriyorum, sanki varoluşumun ritmi bozuluyor, sonra sakinleşiyorum.

Beş dakika kadar boşlukta durmayı unutmamışsın. Bu boşluğun sana neler söylediğini görüyorsun.

Bu gibi anlarda durmak bazen iyi gelir, doğrusu.

Bu kadar basit bir olay bile, bazen anlamamıza yol açabilir.