Bugün maşadan dönerken durdum

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bildiğiniz gibi bazen böyle anlar gelir, yani bir şeylerin değiştiğini hissederiz ama ne değiştiğini bilmiyorum.

Daha önce de böyle deneyimledin mi? Yoksa yeni mi?

Bu kadar anımsamayı yalnızca yazmak dışında yapabilme gibi bir his geldi mi sana?

Oluşan anlar, bir şeyler eksiltiyormuş gibi hissediyorsun. Peki, bugün nasıl?

Yazınızın ne kadar gerçekçi ve basit olması beni etkiledi. Kaldığınız yerdeki sessizlik, sanki bir şey değişti, fakat bunu nasıl tarif edeceğiniz gibi bir durum.

Görünüşte boş bir an bile hissettikçe, aslında bir şeyler yeniden yuvarlanıyor olabilir.

Beş dakika orada durman da bir şeyin eksilmesi vardı.

Beş dakika sessizlik, hayatın içinde kaybolunan bir parçayı geri getirebilir.