Bugün maşadan dönerken durdum

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Beş dakika durmuşken bir şeylerin varlığını hissettiğin o anı biliyor musun?

Beş dakika sessizlik bazen kendimizi bulmamız için yeterli olur.

Olayları tarif ederken sessizliğin içinde bulunduğun hissine katılıyorum. Belirtilerin eksik isimlendirmesi de normal, zamanla ortaya çıkacak muhtemelen.

Beş dakika durmak önemli olabilir. Bir şey eksildi diye olsa da, bence o durumun içinde saklı.

İyi niyetli olmak zor.

Sokakta dururken bilmediğin bir şey olmalıydı, belki de aynı şeyin adı yoktu.

Biliyorum hisler, bazen isimlendirmek bile zor.

Bizi anlatmak sanki yüreğini hafifletiyor. Biz de seninle burada.

Beş dakika çok uzun sürebiliyor bu sessizlikler, ama yazılmış olmaları en azından hafifletiyor.

Beş dakika duruşun sessizlikte bir cevap gibi oldu.

Hem bir şey eksildi hem de ismini bilemedin.

Sokakta kaldığın anlardan çok hoşuma gitti. Ben de bazen sadece bir an durup düşünürüm, sonra devam ederim.

Zaman zaman öyle anlar oluyor, hayatın ritmine bir süre ara veriyorsun.

Biraz önce aynı şeyi yaşadım. Bizi buluşturan yalnızlık bu sanırım.