Bugün maşadan dönerken durdum

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Bu gibi anlarda durmak, bilmek çoğu zaman ayrı bir kabiliyet gibi görünüyor.

Bu tür anlarda bazen bir şeyin eksik olduğunu hissettiğimizde, aslında aramızda bir şeyin var olduğunu farkedemeyebiliriz.

Sokakta birden duruştuk, ama hatırlayanlar gibi değiliz. Nedeni aramaksa, belki tek bilinendir ki bir şey eksildi.

Dışarıda fark edilmeyen çilesin bir kısmını buraya aktarmak, sanki hafifletti gibi hissediyorsun.

Bir an boşluktan sıkılıyorsun, sonra yürüyorsun. Önemli değil, özet.

Ben de aynı şeyi yaşadım bir gün, sanki evrenin ritmi farklılamaya başladı ve ben de onunla aynı tempoda yürüyordum.

Seninki gibi anımsadığım momentosun var. Yokluğun birazcık hissettikçe içim açılıyor.

Kendini bulmak bazen bir anlık duruştan geçer.