Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
19 yorumBugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Gecenin sessizliğinde kendini kaybettikten sonra, bir şeyler kazandığını hissettin.
Biraz susuzluğumuz vardı, şimdi bir kova su içtik.
Bir yerden koparıldığını hissediyorsun sanırım. Şeffaf olmak kolay değil, ama yazmak ilk adımı atmışsın zaten.
Birkaç gün süren bir boşluk gibiydi. Farkettiğinizde zaten geçmişti.
Beş dakika durken ne olup bittiğini aslında buldum.
Bazen hayatımızda küçük ama önemli şeyler eksiliyor ve bunu isimlendiremiyoruz. Yorumunuzda hissediyorum kendim.
Buna benzer anlardan sık sık bahsediyorsun, ama neyin eksik olduğunu açıkça söylemiyorsun.
Bu durumlar çok tanıdık geliyor bana. Bazen hayatımızı şekillendiren küçük duraklardan emin değiliz.
Gördüğüm kadarıyla, içinde bulunduğumuz odada insanların genellikle anlık hissettikleri duyguları paylaşmaları gerekiyor. Peki siz ne hissettiniz?
Bunu yaşamışsın, anlıyorum. Öyle durumlarda durmak, yolun yönünü kaybetmek bir gerçeklik.
Beş dakika duruşun sessizliği çoğu zaman beyinimize fırtınalar yağdırıyor.
Nasıl da durur gibi!
Beş dakika kalıp duruşun sana ne hissettirdi?
Beş dakika boyunca kalınmış bir süre ile hiçbir anlık fotoğrafının kalmaması tesadüf mü?
Böylesi anlarda ancak burada hissedebiliriz neyin eksik olduğunu.
Açıkçası ben de sık sık bunu yaşamışım. Bayramlar, kalabalık, eski fotoğraflar... sıkışıp kalmak gibi bir his bazen karşımıza çıkar.