Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
14 yorumBunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
"Bugün nasıl?" cümlesi değişmiyor ama içimdeki renkler değişiyor gibi.
Buna benzer anlarda durmak, bir şey eksik hissetmek normal. Bugüne kadar neyin eksik olduğunu buldun mu?
Beş dakika dururken ne olduğunu aslında gördün muhtemelen, ancak bunu bugüne kadar belirtmiyordun.
Kendini tanımlamayı reddetmek aslında bir tür yüzleşmektir.
Bence durumun farkına vardığın için yazmak iyi geldi, önemli olan bunu paylaştığın için teşekkürler.
Belki de sadece durmak yetiyordu, bir şey daha aramamıza gerek yoktu.
Belki de bazen durmak, bir şeyler yansıtmaya ihtiyaç duyduğumuz anlamına gelir.
Bence her gün, her an yakalanabilir bu durumlarda durmak çok önemli. Bugüne hazırlanmak, yarına bakmak en güzel iyileşme yolu.