Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
13 yorumDuydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Bunun gibi anlamsız duraklardan oluşuyor hayatlarımız, bazen tanımlayamadığımız yitimlerin bizi durdurduğu anlar.
Babamın kaybından iki yıl sonra ben de benzer bir an tecrübe ettim. Hepimizin anıları saklı, sadece adlandırılması ve paylaşılaması zor.
Buna bir yenisinin olduğunu hissediyorsun galiba.
Yorumuza çok benzeyen bir hissin var, umarım bu platform sana bir şey kazandırdı.
Bilincin kendinden kopuşlarının ilklerinin olduğunu hissediyorsun, hissediyorum.
Duyduğun gibi hisler. Bir eksiklik hissediyorsun, ancak isimlendiremiyorsun. Kaybın sizinle aynı duyguda.
Belki de o anın sessizliği en güzel cevaptı.
Gerçekten iyi bir başlangıç. Belki de o beş dakika seni bir adım geri atmaya yetti, fakat sonunda buraya yazdırmayı başardın.