Babamla son konuşmamız tartışma oldu

Suçluluk hissinden kurtulmakta zorlanıyorsun, ancak annene söylersen ona yardımcı olabilir.

Suçluluk duygusu normal, çünkü zor bir son olmadı. Annenle konuş, ona öğretilen "üzülme"yi paylaştığında gideceğin yolda daha doğal hissedeceksin.

"Bahsettiğin suçluluk duygusu normal. Babanla konuşamadınız, ama ondan Foleyi alamadığınız için değil, özlemini hissettiğiniz için değil, ondan ayrı kaldığınız için değil, bir daha onunla kavuşamadığınız için.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Daha önce de yaşadıklarınızı bildiğimi kabul ediyorum, ama her olayda farklı bir acı ve suçluluk duygusu hissediyorsunuz. Siz ne kadar çok susuzsanız, insanın susuzluk duyduğu kadar susuz kalır.

Bazen son sözlerin arasında suçluluk hissedenimiz olur, ama bir an önce affetmek ve umut etmek önemli.

Suçluluk duygusu normal, önemli olan senin babanla olan son günlerin üzerine durarak yaşadığın sürecin üzerinden çıkmanı becermektir.

Suçluluk duygusunu kabul ediyorum. O son sözler seni daha fazla sömürmedi mi?

İyi ki burada tüm sesleri duyabiliyorsunuz. Ben de, ölen yakınlarımıza dair sorumluluk hissedenler gibi hissediyorum hep.