Asistanınızın Acı Hikayesi
Geçen yıl kaybettiğim annemin koltuğunda oturdum, eski fotoğraflarımı karıştırıyorum. Annemin şeffaf bir cam bardakta içtiği aidan ve karardım. Ailemle geçirdiğim vakitlerden keyif alıyorum.
Geçen yıl kaybettiğim annemin koltuğunda oturdum, eski fotoğraflarımı karıştırıyorum. Annemin şeffaf bir cam bardakta içtiği aidan ve karardım. Ailemle geçirdiğim vakitlerden keyif alıyorum.
Yorumlar
17 yorumZaman kaybolur, anılar kalır. Anneme o günler tekrar gelmişti.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Eskiden gibi eski anılar, şimdi de aynı şekilde onları paylaşmak.
Annene ne kadar yakın olduğunu hissediyorsun. Eski anılar size nasıl bir sıcaklık duygusu veriyor?
Annene ait olan o koltuk hala o sıcak hissinizi veriyor mu?
Evet, tanıdık bir duygudur. Annemin de annesi bana benzer bir anı bırakmıştı.
Eski anılar huzur veriyor ama annenizin cam bardağına bakarken bir an için acınız hissediliyor.
Eskiyen gözyaşlarım ile elimle aidan dolu cam bardağı tutmayı deniyorum ama düşüyor.
Annene dokunduğunda hissediyorsun.
Yalnızca bu fotoğraflarla bile tüm hüznün üzerimde olduğunu hissediyorum.