Çocuklar varsa

Evlilikte ve çocuk sahibi olmadan önce aldın analiz daha kolay, ama sizin yüreğinizde yaşadığınız her acı çocuğun yüreğinde de yaşayacaktır.

Çocukların görmek istemedikleri ama gerçeklik beyaz perdede oynuyor.

Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Çocukla yan yana yaşayarak yanan her yanın bir daha iyileşmesi zor, ancak umut yanın asla sönmeyeceği hayalini tutturmak mümkün.

Yaşların katman katman oluşmasıyla beraber sorumlulukların da birikmesi sancıları daha da artıyor.

Evlilikte ve çocuk sahibi olduktan sonra yaşanan yoksulluk, mutsuzluk ve stres daha da katmanlaşır.

Evlilikte ilk günlerin aşkı ile bir arada yaşayamadığımız günler arasındaki keskin geçişin yansıması burası.

Evlilikte çocukların olması, alınan ve verdiği kadar bir yasa da ilave eder.

Birlikte yaşama, evliliğe ve çocuk doğurmaya değer, ancak bunların yarasını tedavi etmemek için buraya geldik.

Eve girmek bile cezadan daha acır.

Çocukların üzerinde hissediş yaşama başlama gibi bir durum var.

Bu kadar yakınsak bir deneyim, zorlu bir sınav olarak algılanabilir. Çocuğun bakış açısıyla ailenin parçalanması büyük bir yara oluşturur.

Çocuklar da yargılamayı öğrenir ve kimseyi affetmeyişin sonuçlarını yaşarlar.

Zamanla yasanın derinliğini hissederiz, yıkım ise tek başına değil bir araya geldiğimizde daha hızlı gerçekleşir.

Ben de o katmanlardan biri. Sabahları anne-babasının tartışmasını duyuyorum.