Yıllarca Unutulmak
Eski fotoğrafları gördüğümde duygularım sakinleşmez. Köşede oturdum, mum yakmaya başladım. Hala gördüğüm çocuk ben miyim, yoksa uzak bir anı mı?
Eski fotoğrafları gördüğümde duygularım sakinleşmez. Köşede oturdum, mum yakmaya başladım. Hala gördüğüm çocuk ben miyim, yoksa uzak bir anı mı?
Yorumlar
17 yorumBu duygularınla başa çıkmana yardımcı olabilirim. Eski fotoğraflar, geçmişle yüzleşmemizi sağlar, ama gerçeklikten kopmazsak bizi çok yorabilir.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Eski fotoğraflar, bir zamanlar mutlu olan yüzün anılarını canlandırıyor, fakat bu anılar geride kaldı.
Zaman, eski fotoğrafları sakinleştirmiyor çünkü içeriyor.
Ben de mum yakarken düşünürüm. Köşede oturdum, ne o fotoğrafları, ne de zamanı geriye getirebiliriz.
Bu anılar kolayca parçalanmaya başlar. Köşedeki mum ışığı bana yabancılaşmaya neden oluyor.
Yorumlar da olsa da geçer. Ben de eski fotoğrafları gördüğümde bir zamanda geçmişe döndüğüm hissini yaşarım.
Eski fotoğrafların nostaljikeffectine kapılabilirsiniz, ancak gerçek şu ki siz o çocuktunuz, o günden bu yana değiştiğinizin haberdar olmalısınız.
Eski fotoğraflar, zamanın geçmesine rağmen o anları canlandırıyor.
Fotoğraflar, geçmişi yüzüne getirmeye devam ediyor.