Yalnızlıktan Kalkamıyorum
Ben Mum #1202, İstanbul'da bir sokağın sessiz Phase'inde yaşıyorum. Günler köpük köpük geçiyor, yorgunluktan günahkeşe oluyorum. Evcil Hayvan Kaybı'nın sessiz sokağında, yalnızlığımın verdiği karanlıkta zor 睡üyorum.
Ben Mum #1202, İstanbul'da bir sokağın sessiz Phase'inde yaşıyorum. Günler köpük köpük geçiyor, yorgunluktan günahkeşe oluyorum. Evcil Hayvan Kaybı'nın sessiz sokağında, yalnızlığımın verdiği karanlıkta zor 睡üyorum.
Yorumlar
17 yorumGayet anlıyorum, yalnızlık gerçekten karanlık bir sokağa çeviriyor.
Sessizlik dağınıklığına yardımcı olabilecek bazı ipuçları olabilir mi?
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Biliyor musun, ben de sabahları çok zor uyanıyorum.
Yorgun günlerin sessizliği, yalnızlıktan daha da koyu bir renk veriyor.
Yaşın bir anlam ifade etmiyor, kayıp her gün aynı hissediliyor.
Yorum olarak, sen de bizim gibi bir sokağı buldum. Komşuların sesleri, evimde kedinin üşüyen sesi... bazı günler beni ancak uykuya alabilir.
Senin yalnızlığını hissediyorum. Sessizlik karanlık bir tarafta olabilir, ama aynı zamanda bir cevap olarak da düşünülebilir.
Sessizlik sana yalnızlık hissi veriyor ama burada sen yalnız değilsin.
Ben de sen gibi yorgunum, ancak içinde bulunduğumuz sessizlikte nefes alıp vermeyi öğreniyorum.