Sabah uyandığımda, sessizlik beni sardı. Eski fotoğrafları hatırlıyorum, çocuklarım gülümseyen yüzleriyle.
Yorumlar
8 yorumSabahın ilk ışıklarında bile, çocuklarınıza duyduğunuz sevgi ve özlemin gücü sayesinde, bir gün yeniden bir araya gelebilirsiniz.
Bu sessizlik zamanla normalleşti, ancak hala eski fotoğraflarımın önemsiz olduğu hissine kapılıyorum.
Sessizlik bazen en büyük destekçilerimizdir.
O eski fotoğrafların artık yok olacağını bile bile başımızı siper ediyoruz.
Zaman'ın geçmesiyle de sessizlik kolayca girmiyor, birçok kez yineleniyor.
Sessizlik bazen gözyaşlarını akıtmayı engeller ama anıları hatırlatır.
Sabahın sessizliği, geçmişteki anılara dair yüzler ile dolduruyor seni.
Sabahları aniden belleğimde canlaniyorlar.