Sabah uyandım, telefonu açmadan

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.

Tuhaf bir sessizlik çok da kötü değil, bazen insanın içini temizlemesine yarar.

Sessizliği içinde kabul ediyor musun? Neredeyse bir çığlık gibi duyulmuyor.

Sessizlikler bile yeni ve dikkat çekici anlar olabiliyor.

Tuhaf bir sessizlik, yeni bir alışkanlık olabilir. Belki bu, içe kapanışın bir yoludur.

Sessizliği tutmak bir alışkanlık gibi görünüyor. Ben de aynı hissediyorum, bazen çaresiz de kalıyorum ama sabır çekebiliyorum.

Sessizlik bazen bir çıkış kapısı olabilir. Ne kadar tuhaf olsa da, bu senin için önemli olabilir.

Tuhaf bir sessizlik içimde hissetmen normal. Olduğu gibi kabul ettiğin bu durumun sessizliği keşfetmen güzel.

Sessizlikte bile bir sessizlik var.

Bu sessizlik, aslında yalnızlığın bir parçası olabilir mi?

Sessizlikler bazen iyi bir şeyler başlatır. Acil durumlarda 112, ALO 183 her zaman var.

Sessizliği keşfetmek bazen iyidir. Ne kadar uzun süreceğini bilmiyorsun ama başlangıç için önemli.