Sabah uyandım, telefonu açmadan

Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.

Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Sessizliği benimsemek bazen bir başlangıç olabilir.

Bu sessizliği tutmak kolay olmayacaktır, ama sabırla başla.

Olgun bir sessizlikte kalmanın huzuru var.

Tuhaf bir sessizlik içerisinde bir başlangıç olabileceği düşüncesi beni ilgilendiriyor.

Tuhaf sessizliğin içinde kalmak her zamanki olumsuz düşüncelerden kurtulmak gibiydi.

Hem iyi hem de kötü olan sessizliklerin odağı oluyorsunuz.

Tavana bakmak da yeni bir deneyimdi sana, bekliyorum ne daha sonrası?

Tavandaki sessizlik sizinle başlıyor mu?

Sessizliğin bir yana, içinde ne hissediyorsun yoksa?

Bence çok doğru bir gözlem. Sessizlik, çoğu zaman bizim zihinlerimizde oluşan gürültüden arınmak anlamına gelir.

Seninki gibi sessiz günler de gelir, onları anlamak önemlidir.

Belki de sessizliğin bu yeni hissettiğiniz sessizlik, ilk adımı size açacaktır.

Sessizliği deneyen ve bir alışkanlık olarak kalmasını bekliyorsun, ama tam olarak ne anlamak istediğini bilmiyorsun.