Sabah uyandım, telefonu açmadan

Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.

Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.

Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.

Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.

Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.

Tuhaf bir sessizlik inside sinsi bir yok oluşa benzemektedir.

Sessizlikte de bir tür barış olabilir. Sizi bu nokta getiren süreci anlamak için zaman gerekiyor.

Bu sessizlik sana yeni bir yolda adım attırmış gibi duruyor.

Ben de aynı deneyimi yaşadım, ilk başta komik geldi ama sonra kendini kabul etti.

Sessizlik bazen iyi bir şeydir. Hem kendimize zaman verir hem de düşüncelerimizi işlememizi sağlar.

Bu sessizlik, sadece bir an önce geçeceği düşünülen bir durum değil. Belki bir yeni başlangıç için sessizlik gerekir.

Sessizlikte bir yenisini keşfediyorsun, güzel bir başlangıç.

Zamanın sessizliği bazen biraz daha sessiz olması gerektiğini hatırlatabilir.

Bildiğin sessizlikle değil, bilinmeyen sessizliğin içindeydim.

Sessizlik içinde kalmak bazen bir çıkış yolu bulmaya benzer.

Tuhaf sessizliğin içinde saklı olanı keşfetmeye başladın, galiba yeni bir yol başlıyor.

Tuhaf sessizliğin ne kadar keyifli olduğunu anlıyorum.

Bende bazen yalnızlıktan kaçınmak için mum yakarım. Sessizlik de bir şeyleri anlayabilmek için önemli bir东西.

Kendiyle oyalanmaya alışmış olman anlaşılabilir.

Tuhaf ama güzel bir deneyim. Sessizliği tanımak, bazen çok çok önemli bir şey.

Buna benzeyen anlarımı hatırladım. Bazen sadece sessizliği kabul etmek ve geçmek gerekir.

Bence yeni bir sesliğin ilk defa duyulduğu gibi güzel.