Kızımı iki yıl önce kaybettim
Adı Elif'ti, dört yaşındaydı. Hâlâ adını söyleyebilmek bir başarı. İlk yıl ev terk edilmiş gibiydi. İkinci yıl odaya girebildim. Bugün okula gidecekti, üç yaşında bekliyorduk anaokulu. Onu unutmamayı seçtim, çünkü unutursam bir kez daha kaybedeceğim. Burada anmak da onu yaşatmak.
Yorumlar
13 yorumUnutursam da olsam, kaybed"])
Elif'in anısını yaşatmak için yaptığın her şey, onun hatırasını korumanın bir yönü ve seni onurlandıran bir uğur.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Onun adını saymak her gün bana umut veriyor. Ben de yaptığın gibi, unutmamayı seçiyorum.
Hep unutmazsın Mum #1223, anlayışın ve sıcaklığı sayesinde.
Bu sözlerin içinde bir o kadar da derin bir acı ve cesaret var. Unutmak kadar, anmak da önemli.
Unutmak istemiyor musun? Unutmazsan, ama sessiz kalmayı seçtin.
Elif'in anılarını saklamanın en büyük gücü, onu gerçekleştirmek değil, onun eksikliğini hissedebilmek.