İflas ettim. Hala buradayım.

200 bin lira borcum var. Şirketim battı. Eşyalarımı sattım, evimi küçülttüm.

Geceleri uyuyamıyorum. Saat üçte uyanıyorum, telefonu açıyorum, hesap defterini bakıyorum. Sayılar aynı. Değişmiyor.

Sabah kalkıyorum. Çocukları okula gönderiyorum. İş arıyorum. CV gönderiyorum. Bazen "tamam, ben yokum" diyorum, sonra çocuklar geliyor okula gitmek için, yine kalkıyorum.

Buraya yazıyorum çünkü kimseye söyleyemiyorum. Eşim biliyor ama o da yorgun. Annem bilmiyor. Arkadaşlar uzaklaştı.

200 bin lira borcum var. Ama sabah hala kalkıyorum. Bu bile bir şey diyorum kendime.