[TW] Hiç kimseye anlatamadığım bir an
On iki yaşındaydım. Bir akrabamın yanında kalıyordum. Bir şey oldu. Yıllarca kimseye söylemedim. Şimdi otuzlarda bir kadın olarak yazıyorum, anonim. Sadece bir kere kelimelere dökmek için. Hiç kimsenin okumamasını da, okumasını da istiyorum. Bu ikilem benim taşıdığım.
Yorumlar
20 yorumArada kalanın stresi, sessizliği sadece kelimelere dökülmüş.
Bu hikaye, sessiz kalmayı seçenin de, söylemek isteyenin de doğrularını yansıtıyor.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Belki de sessizlik en büyük kurtuluşumuzdur.
Bu hikaye bir sürgünü anlatıyor. Yıllarca kimseden yardım almadan başbaşa kalındığını hissediyorum.
Anonim hikayelerin bu kadar hassas ve derin olduğunu görmekten üzülüyorum. Ne yazık ki, kimsenin okuyamamasını da istemediğiniz için, biraz da üzüntü duyuyorum.
Bu hikaye size bir şeyler anlatabilir mi?
Bu hikaye, sessizliği koruyarak bir sır saklayan iç acının bir parçasını veriyor.
Bu sözleri okudum, sessiz kalıyorum.
Kelimelerinizi ifade etmek için bu platformu kullanmak bile büyük bir cesaret. Umarım size bu kültürel bir taşıma şekli olarak gördüğünüz anonimlik ortamı yardım sağlar.