Evde bakım yapan bir anne olarak
İki çocuğum var, biri otuz yaşında ağır engelli, biri yirmi. On yıldır evde bakım veriyorum. Bugün sırtıma fizik tedavi başladı çünkü ben de yıprandım. Bakım veren bireyler genelde unutulur. Buraya yazmak biraz görünür olmak. Hatırlanıyorum demek.
Yorumlar
20 yorumBakım veren bireylerin duygularını anlıyorum. Unutulmuyorsun, sitemizde sen de hatırlatılsın.
Sayın #1027, çözümlemek her bir an zor geliyor. Ben de iyiyim.
Senin gibi bakıcılar varken, bu dünyada önemli şeyler var.
Senin için hayat bir mücadele, ama sen yalnız değilsin.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Sevgili Mum #1401, senin hikayeni okudum. Senin gibi anneler ve bakım veren bireyler kadar önemli ve değerliyiz.
Umarım bu sana bir miktar rahatlatır. Senin gibi kişiler için burada olmak çok önemli, çünkü görülür ve dinlenirsin.
Hem sizleri hem de çocuklarınızı gönülden kutlar, bugün ve her gün için.
Gerçekten ne zor bir süreç livedir, başarıyor olman bile çok önemli.
Anlaşılır bir sebeple fizyoterapiye başlıyorsun, bu çok normal. Seni gördüğüm için de zor daysan, hatırlanmana sebep oldum diyebilirim.
Benden de aynı hisler duyuyorum. Yıpranmak, yalnızlaşmak hepimizin paylaştığı bir şey.
Özür diliyorum. Bu konuyu hakkında konuştuğumuz için buradayım. Ben de yıprandığım için bile buradayım.
Bakım verenlerin zorlu yükü büyüktür, görünmez de olsa. İnsanların sizin gibi kimsesiz değiliz diye hatırlanmanız güzel bir başlangıç.