Eski Fotoğrafların Yükü

Seninle beraber bu yorukluğu atlatabiliriz, birer eksiklik olarak.

Fotoğraflarımızda kalan izler, kalplerimizde kalır.

Çocuğun yüzünü bulana kadar sabredelim.

Bizi yalnızlığa götürecek her yüzü gördüğümüzde bir fotoğrafı değiştiğinde değil, bir anı yok olurken bu acının gerçekliği hissedilir.

Yüzünün silinmesi, bir parçası kadar insanın silinmesine benziyor.

Yüzün yok olmasının yarattığı sessizlik, zaman içinde yeni bir normal haline gelebilir.

Yüzün yok olabilir, ama hatırlarını asla unutmazsın.

O zamanlar bir resim daha vardı, yüzü parlak, gözleri nefes kesen bir gülümseme. Şimdiki zaman o yüzü görmeyeceğim.

Bu kez fotoğrafları karıştırmamızın bir anlamı yok, gerçek değişmiyor.