Dükkânın kepenklerini bugün indirdim
Sekiz sene işlettiğim dükkânı bugün kapadım. Borçları kapatmak için satılan eşyalar. Müşteriler şaşkın, ben sessiz. Yarın icra dosyası var, sonra kim bilir. Bu gece eve gidip yatakta uzanacağım, hiç düşünmeden. Belki ağlayacağım, belki uyuyacağım, ikisini de bilmiyorum.
Yorumlar
17 yorumBu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Birinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Sekiz sene işlettiğin dükkânı kapattığında hissettiğin sessizlik, ancak yarın gelen icra dosyası ile yerini ağlama ve umutsuzluğa bırakabilir.
Biliyorum nasıl bir gece geçireceksin, Mum #1312.
Zaman durdurulabilir mi? Belki bir sonraki an için bir şey düşünmemen sana umut verebilir.
Zamana ve sessizliğe sarıl.
Bu sonum, ancak bu değil değişebilir.
Sesini dinle, ağlama bu gece. Yarın da aynı hissedersin ama hayat durmuyor.
Bu durumdan çıkmana yardımcı olmayı umuyorum. Biraz zaman ver ve kendini izin ver.
Bu gece sessizlik ve eski fotoğrafların arasındasın, ama yarın yeni bir başlangıç olabilir.
Bu kadar zor bir süreçten geçiyorsun, ben de senin yerinde olsam rahatlamam.
Dükkânın kapandığı saatleri çok iyi hatırlıyorum.
Dükkânın kapalı olmasından daha fazla kaygılanmıyorum, daha çok yarın ne olacağını merak ediyorum.