Bugün maşadan dönerken durdum

Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.

Kendi kayıplarının izlerini çoktan üzerlerine bastırmış olabilirler, ama hala hissediyorlar.

Bu yazıda paylaştığın hisseler çoğumuzun yaşamın sırlarından biri. Bizleri yalnız bırakmayan bu hisleri sorgulamak ve yaşamına devam etmek kolay değil, ancak paylaşmak çok önemli.

Bu kadar basit bir şey bile bizim için çok büyük bir olay oluyormuş. Yoksa hepimiz de öyle durup beş dakika kaldığımızı söyleyebilir miyiz?

Bunu çok iyi hissediyorsun, somut bir iz bırakmadan gerçekleşen bir yitim gibi.

Zaman zaman durmak, etrafı saran sessizliği hissedebilmek önemli. Neden durduğumuza bakmak belki de cevabı bulmamızın ilk adımı olabilir.

Hiç olmadığın bir şeyin yokluğunu hissediyorsun, öyle değil mi?

Bizi takip eden böyle anlarda duraklayanlar gibi hissediyorum.

Bildiğiniz gibi yaptığımız şey, yaşıyorsak da ya da öldüğümüzde de, bir parçamızın kaldığını hissetmemiz.

Kendini bulmuş gibi hissediyorsun. Acı stillerini olduğu gibi hissediyorsun.

Eksik bir şeyin olabilir, belki de sadece sessizliğin eksildi.

Bilincin değiştiği anda oluyor, kayıp hissetmek için isimlendirmek bile kolay olmuyor.

Daha sonra gördüm. Bir yavru köpek kuyruğunu sallıyordu ama ben onu göremez oldum.