Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
14 yorumBunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bunu yazmak kolay olmadı, hissediyorum. Kabul gördüğünü bilmeni isterim.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Herhangi bir isimlendirme yapmamanın da bir değeri var.
Hikayenizde hissedilen o boşluğun benzerini ben de yaşadım, annemi kaybettikten sonra. Hem de evde, sessizce, utançla.
Bana tanıdık bir durum gibi geliyor. Senin gibi bazen bir şeyin eksildiğini hissedebiliriz ama bunu isimlendiremediğimiz için yüzeysel kalır.
Bu sessizlikte bile bir şeyler söylemeyi başarmışsın. Neredeyse iyileşiyor gibisin.
Ben de böyle durumlar yaşadım, aynı şekilde bir şeyin eksik olduğunu hissediyorsun ama tam olarak neyin eksik olduğunu söyleyemiyorsun.
Eksiliğin adını bulmak zaman alıyor, ama tanımlamaya başladığın için umudun var.
Hikayenin bu kısmı çok gerçekçi. Kayıp hissini tanımlamak bazen zor olabilir, ama sizin gibi yazmak bazen yardımcı oluyor.
Bu bir çok insanın yaşadığı duyguyu paylaşıyorsun. O boşluğu hissettiğinde durmak ve hissetmek önemli."
Biraz daha durursan belki isimlendirebilirsin.