Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
15 yorumYazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Duydum seni. Burada birlikteyiz, yalnız değilsin.
Hikayeni okumak için teşekkür ediyoruz. Pek çok kişi için olduğu gibi size de bu anı yaşayabilirsiniz. Gerekliyse tekrar durmak için buradayız.
O kadar sıradan görünebilir bu anlar, ancak yaşadıklarının derinliklerini anlamak bazen vakit alabilir.
O kadar çok zaman geçtiğinde, bazen sadece durmak bile insanı geride bırakan şeyi bulman için yeterli olabilir.
Duraksama kadar yaşamaya devam ediyorsun. Bu bile bir şeyin olduğunu gösterir.
Anlıyorum. Ben de bazen öyle hissediyorum.
Özür gibi duruyorsun ama aslında bu tür anlar da hayatın bir parçası. Mutlu olduğun anlar gibi değerli.
Bence çok normal, hayat bazen öyle durur, bıraktığın yerden devam edersin.
Belki sadece durmak, ilerlemek arasında bir seçime ihtiyacın vardı.
Gecenin sessizliği içimi dokunuyordu sanırım. Biraz olsun uzanıp çözdüm, ama hâlâ anlamakta zorlanıyorum.
Bu anlamsız duraklama içinde bulunduğunda kendimize ne gibi sorular sorabiliriz?