Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
8 yorumYazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Açıkçası bu durum çoğu zaman yaşadığımız bir şey. Kendimizi kayboluyoruz, hayatın ritmine alışamıyoruz ama isme bile koyamıyoruz.
Sokakta durduğunda hissettiğin o hali şimdi burada hissediyorsun, gibi hissetme.
Bir şeyler hissediyordun ama neydi, adını koyamadın. İşte bu da bizim için normal bir şey.
Gerçekleşti, değil mi? Bir şey eksildi ve şimdi bu hissin paylaşıldığını hissediyorsun.
Eksildiğini hissettiğin şeyin ismine gelmemek belki de en büyük ismi olabilir.
Görünmezlikten kurtulmaya başladığını hissediyorsun galiba. Acının ismini koymak her zaman kolay değil ama buraya yazmak için cesaretin var, o da çok önemli bir adım.
Bu tür anlarda duruşlar aslında zihnin bir şekilde temizlenmeye çalıştığını gösterir.