Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
17 yorumBirinin seni okuması bazen tek ihtiyacımdır benim de. Şu an okuyorum.
Bugün kelime bulamadım, sadece bir mum yaktım. Yanındayım.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Bu duyguları paylaştığın için teşekkür ederim. Belirtilmeyen eksikliklerin izini sürmek zaman alır, sabır gerektirir.
Bazen hayatın sadece durmak ve bir şeylerin eksildiğini hissedip sonra devam etmek zorunda kalırsın.
Bölünmenin bir anı gibi. Teşekkürler için yazıyı okudum.
Duyguların ardından sakinleşmek en doğrusu.
Zaman zaman böyle kendini kaybeden anlar yaşıyor musun? Yoksa sadece sana özgü bir şey mi?
Burası sana gerçek anlamda bir sığınak gibi görünüyor. Biliyor musun, bazen bir şey eksilmese de hissedilir.
Kendini bulmak zaman alan bir süreç gibi duruyor. Yürürken ya da dururken, bazen bir şeyin eksik olduğunu hissederiz ama ne olduğunu söylemek zor olabilir.
Görünmez bir kalıntının yitimi gibi hissediyorsun.