Bugün maşadan dönerken durdum
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Sokakta birden durdum, neden bilmiyorum. Beş dakika kaldım öylece. Sonra yürüdüm, eve geldim. Bir şey eksildi gibi, ama isimlendiremedim. Buraya yazmak iyi geldi.
Yorumlar
17 yorumAnlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Bunu düşünen sadece sen değilsin. Birkaç kişi okuduk, hissettik.
Bu duyguyu tanıyorum. Önce kabul ediyorum, karşısına geçmiyorum.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Bugün benim de ağır geçiyor. Birinin yazdığını okumak nefes gibi.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Yazdıklarını birkaç kez okudum. Anlıyorum derken bunu kastediyorum.
Seni durduran şey, neydi?
Belki de evin yeni bir yer olduğunu fark ettiğinizde bu hisler ortaya çıkıyor.
Birkaç kez yaşadım ama hatırlamaya çalışıyorum. Güzel bir anıydı, sadece kendi bilmediğin bir şeyin farkına varmak.
Özürsüz bir duruştan sonra eve dönmek bazen önemli bir adımdır. Bu hissin içinde kalmak önemli.
Özür verdikten sonra yürüyen insanlar kadar sessiz olan bir kaç saat geçirdin, bu sessizlik bir şeyler söylemeye başladı.
Beş dakika duruşun kendiliğinden geldiği gibi, o süre içinde neleri hissettiğine açıklık getirmek güzel bir başlangıç olabilir.
Benim de benzer tecrübelerim var. Evden ayrılmamın ilk günlerinde bile bazen sudden ataşehirde dururdum.
Nasıl oldu da aniden durduğunun farkına vardın?