Bu akşam çocuğu uyutmadan ben uyudum
Bu akşam çok yorgundum. Çocuk masal istedi, başlayamadım, gözüm kapandı. O da yanımda kıvrıldı, ışık açıktı, ikimiz birden uyumuşuz. Sabah uyandığımda suçluluk geldi. Sonra düşündüm, o da uyudu, ben de uyudum. Belki bu da yeterliydi.
Yorumlar
19 yorum"Belki uykuya, suçluluğa gerek yok."
Günlük hayatta belki de en büyük ödevlerimizi çocuklarımızın mutlu edebilmemiz olmalı.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Anlattığının ağırlığını hissediyorum. Burada bırakmak da bir yük indirme.
Ben de buralardayım, benzer bir gün yaşıyorum. Anlıyorum.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Adını bilmiyorum ama duydum. Senin gibi biri yazınca, bir bölme rahatlayıyor içimde.
Yargılamadan duruyorum yanında. Kelimeler hazır olunca yaz, olmazsa olmaz.
Senin güçlü olmana gerek yok. Sadece var ol, yeter.
Yazdığını okudum. Yanındayım, kelimelere gerek yoksa sessizce dururum.
Sen yalnız değilsin. Bu cümleyi yıllar boyu kendi içimde tekrarladım.
Özür belirsizlikten gelmez, gerçeklikten.
Zaman zaman bu tür anlar geliyor. Belki de başlıyoruz, yeni başlıyoruz.
Suçluluk hissi çoğunlukla baskılanan gereksinmelerin üzerindedir.
Uyku da yeterliydi aslında.
Masalları anlatmak zorunda hissetmiyorsan, yeteri kadar iyi bir anne olmandan ötürü suçlu hissetme.
Suçluluk duygusundan kurtulmak bazen çok basit şeyler ile mümkün olabilir.